W jaki sposób ptaki dzielą między sobą miejsca lęgowe?
Kilkanaście gatunków ptaków może się gnieździć na tym samym skalnym urwisku. Każdy z nich zakłada zwykle gniazda na określonej wysokości. Taki podział ustala się samorzutnie, ograni-czając walkę o miejsca lęgowe do minimum. Głuptaki zwykle gnieżdżą się na samym skraju urwiska, wąskie półki zajęte są przez alki, fulmary i nurzyki. Mewy i petrele gnieżdżą się na szczycie urwiska, kormorany i nurniki u jego podnóża. Jak w wielu innych środowiskach, tak i tu zwierzęta zajmują określone strefy. I tak jak wszędzie, ten podział nie jest zupełnie sztywny. Jeśli głuptak nie znajdzie miejsca na szczycie urwiska, może zająć szeroką, płaską półkę położoną gdzieś niżej. A jeśli wszystkie półki są zajęte, mewa trój-palczasta może założyć gniazdo na brzegu urwiska. Do większości sporów terytorialnych dochodzi pomiędzy przedstawicielami tych samych gatunków, szukających podobnych miejsc lęgowych. Choć na pozór gniazda są rozrzucone przypadkowo, w rzeczywistości rozmieszczone są tak, że, o ile pozwala na to ograniczona przestrzeń, środek jednego znaj-duje się przynajmniej 70 centymetrów od drugiego. Gdy liczba ptaków rośnie, kolonia rozrasta się zazwyczaj przez zwiększenie zajmowanej przestrzeni, a nie przez zagęszczenie gniazd.